​THANK YOU, GRAZIE, TESEKKURLER, DANK JE WEL, MERCI, GRACIAS, SPAS, MASHA, DANKE, TODA, SHOUKRAN.

 

WE ZIJN WEG!

Het begon 8 jaar geleden.
We gingen repeteren, ’s middags in het Westerpark, mooi weer, een paar drankjes mee, cajon, trekzak, mandoline, bas en gitaar.
Het eindigde met onze voorstelling Ochtendzee in een volle stadsschouwburg op het Theater Festival Amsterdam.
Daartussen veel cafés, clubs, festivals en theaters.
Uren maken in de repetitieruimte, uren wachten bij bushaltes, of bij een gesloten deur van de studio “Jongens, wie had die sleutel nou bij zich?”.
Opnames, demo’s, eindeloze telefoongesprekken, af en toe bier, wijn en vreugde. De gezichten, die blije gezichten die gingen joelen, dansen, zingen!

We gaan stoppen, zonder pardon, zonder twijfel, zonder terug te komen.
Het was goed, zeker goed, we hebben ons uiterste best gedaan om samen iets te creëren.
Maar nu is het afgelopen, hoe hard het ook klinkt, we stoppen ermee.
Om herhaling te voorkomen, nieuwe inspiraties te vinden, nieuwe vrienden, nieuw publiek.
Om iets anders te beginnen, alleen, met z’n tweeën, drieën, of… wie weet..?

We willen jullie bedanken voor alle support, het applaus, het juichen, de drankjes die jullie naar het podium brachten, al die kussen, al die omhelzingen.
We stoppen maar onze muziek blijft, in de lucht, waar muziek hoort te zijn.
We gaan voor iets nieuws ook al weten we nog niet wat en met wie.
Misschien wordt het een riskant avontuur.
Maar als je denkt dat avontuur gevaarlijk is, neem dan routine, die is dodelijk.

Dank, grazie, tesekk…..in alle talen hebben we gezongen en we zullen blijven zingen!

Tot ziens, tot snel, tot ergens.

Meral, Beppe, Reint, Remco, Peter en Ian